ชีวิตที่น่าเบื่อและมืดมน

บางทีก็ดีนะ ที่ได้คุยกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน ที่ตลกคือฉันไปนั่งร้องไห้ เล่าเรื่องราวบ้าบอในชีวิตของฉันให้เขาฟัง ให้เขาช่วยบอกอนาคต วิธีแก้ไข หรือเรียกว่าวิธีแก้เคล็ด
ใช่ “ฉันไปหาหมอดู” บางคนคงคิดว่าตลกนะ ยุคนี้ยังจะพึ่งหมอดูอีกเหรอ หมอดูคู่หมอเดานะ บลา ๆ ๆ
แต่รู้อะไรไหม การดูหมอคือการบำบัดจิตใจที่ถูกที่สุด ถึงไม่โปรเหมือนจิตแพทย์ก็เหอะ  คุณจ่าย 199 บาท
คุณได้คุยกับเขาเป็นชั่วโมง ฉันสามารถระบายอะไร ๆ ได้มากมาย ความทุกข์ ปัญหา สิ่งที่ฉันกำลังเผชิญ โดยที่ฉันไม่ต้องแคร์ ถึงฉันจะรู้ว่าไอ้ที่เขาดูมาใช่จะถูกเสียหมด
แต่ก็นะ ฉันแค่อยากหาคนคุยด้วยเท่านั้นเอง ใครก็ได้ตอนนี้

ฉันมีแฟน เคยมี หรือตอนนี้มีอยู่ ความสัมพันธ์คลุมเคลือ อะไรก็ช่างเถอ ฉันไม่ค่อยมีความสุขกับชีวิตรักสักเท่าไร แรก ๆ ก็ใช่นะ ตามสูตร อะไร ๆ ก็ดีไปหมด ทนได้หมด ให้ได้หมด แต่ตอนนี้เหรอ อืม….ขอข้ามเรื่องนี้ไปก่อนละกัน

อดีตแฟนหรือคน ๆ นี้ ที่ระบุสถานะไม่ได้ เขาเป็นคนสูงใหญ่ ผิวเข้ม ตาโต หน้าดุ รวม ๆ ก็โอเคนะ ก็มีตามสเปคคือ สูง แต่ปัญหาคือ เขามีอารมณ์โมโหร้ายกาจเลยทีเดียว ตอนอารมณ์ปกติก็ดีนะ แต่ถ้าโมโหก็ ปรมาณูดี ๆ นี่เอง
ฉันจะไม่เล่าอดีตความเป็นมานะว่าเราเริ่มต้นกันยังไง อาจจะเล่านะ ในอนาคตไม่แน่ แต่ ณ ตอนนี้ ขอร้องละ ฉันไม่อยากพูดถึง
กลับมาที่ฉันดีกว่า ฉันนั่งร้องไห้เล่าสารพัดสิ่งที่ฉันได้เจอตอนนี้ ปัญหาที่ฉันเผชิญ ความอัดอั้นตันใจ ให้หมอดูฟัง เขาก็ได้แต่ฟังนั่นละ แนะนำนู้นนี่ไป บางข้อคิดก็ดีนะ คำแนะนำฉันก็สามารถลองนำมาใช้ได้  ทำให้ฉันสบายใจขึ้นที่ได้ระบายได้พูดคุย เรานั่งคุยกันประมาณ 1 ชม แล้วฉันก็เดินออกมา

หิวแล้วหาอะไรกินดีกว่า

ฉันแวะที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง สั่งสปาเก็ตตี้หมึกดำไข่กุ้ง ปิดท้ายด้วยของหวานเป็น บลูเบอรรี่ซีสพาย กับชาคาโมมายมินส์ ของหวานทำให้เรารู้สึกดีเสมอว่าไหม
หลังจากอิ่มทองแล้วฉันก็ขับรถกลับบ้าน กลับไปสู่โหมดแห่งความมืดมนอีกครั้ง
กลับมาถึงบ้าน ไม่มีใครเปิดไฟหน้าบ้านอีกแล้ว จะต้องให้บอกกี่ครั้งกี่หนนะ  “เฮ้อ”  ฉันถอนใจแรง ๆ  พอดีคนที่สถานะกำกวมลงมาเปิดประตูให้  ฉันจะขอเรียกชื่อเขาว่า “ปีเตอร์” ละกัน
ฉันไม่พูดอะไร เดินเขาบ้านไปเฉย ๆ

อ่อ เราอยู่บ้านเดียวกัน เป็นโฮมทาวน์ 4 ชั้น  ฉันมีธุรกิจส่วนตัว ก็ทำกับปีเตอร์นั่นละ และมีลูกน้องอีก 2-3 คน ฉันเช่าตึกทั้งตึกเพื่อเป็นสำนักงานและที่อยู่อาศัย  (เอ่อ นี่ฉันบอกรายละเอียดส่วนตัวมากเกินไปหรือเปล่า แต่ก็นะ ไม่เล่าแล้วมันจะรู้เรื่องเหรอ เอาเป็นว่าฉันจะไม่เล่าเรื่องงานและเรื่องที่จะระบุตัวตนตนจริงของฉันละกัน)

ฉันกับปีเตอร์ เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ไม่มีความสัมพันธ์ทางร่างกายกันเลย ก็หลายปีแล้ว เราอยู่กันเหมือนเพื่อน เพื่อนร่วมงานกันมากกว่า อื่นใดคือ อาจจะเพราะความผูกพันตลอดระยะเวลา 6-7 ปี ก็ได้นะ  นานใช่ไหมละ ใช่ นานมากกกกก แต่ฉันไม่มีเวลามองหาใครหรอก เพราะฉันต้องทุ่มเทเรื่องธุรกิจตลอดระยะเวลา 5 ปี
ฉันไม่รู้หรอกว่า ปีเตอร์คิดยังไงกับสถานะของเรา เราไม่เคยคุยกันเรื่องนี้ แต่ฉันทิ้งเขาไม่ได้ เพราะจริง ๆ แล้ว ชีวิตเขาน่าสงสารนะ พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เกิด ครอบครัวก็ไม่เหมือนครอบครัว ไหนจะญาติพี่น้องที่น่าปวดหัวนั่นอีก  แล้วแม่ผู้ที่….อืม น่าปวดหัวเช่นกัน
มันก็เลยทำให้ความสัมพันธ์คาราคาซังจวบจนทุกวันนี้ ถ้าถามว่าฉันรักเขาไหม ฉันตอบเลยว่า มันไม่มีความรู้สึกรักแบบคนรักเลย มีแต่ความผูกพันมากกว่า อารมณ์แบบแฟน จับมือ หอมแก้ม กอดกัน มันไม่มีมานานหลายปีละ แล้วฉันก็ไม่ได้เรียกร้องหรืออยากแม้แต่นิด

ฉันเดินขึ้นบ้าน ปิดประตู เปิดทีวี เปิดแอร์ เตรียมตัวอาบน้ำ  นอน อยากให้แต่ละวันผ่านไปให้เร็วเหลือเกิน เหมือนที่เขาว่ากันว่า เวลามีความสุขเวลาผ่านไปเร็ว แต่ถ้าทุกข์เมื่อไรเวลานานเป็นชาติเลย

ฉันอาบน้ำเสร็จหยิบหนังสือมาอ่าน  ตอนนี้ฉันติดนิยายเรื่องนึ่ง ติดมากมาย เรื่อง “Fifty Shade of Grey”  ดูได้จากชื่อบล็อคของฉันก็น่าจะรู้ ฮ่า ๆ  แต่เดี่ยว ๆ  ที่ชอบนั่นนะ ไม่ใช่เพราะเรื่องอีโรติคชวนสยิวหรอกนะ แต่ที่ชอบคือ มันก็คือเรื่องราวในฝันของผู้หญิงที่อยากเจอชายในฝัน หล่อ รวย สมบูรณ์แบบ และคลั่งไคล้เรา  ฉันก็คนหนึ่ง ฉันชอบพระเอกในเรื่องมาก แต่ตัดเรื่องบ้ากาม ซาดิส ออกไปนะ แบบนั้นก็ไม่ไหวเหมือนกัน

ฉันเปิดไฟบนหัวเตียง หยิบไอพอดมาเปิดใส่ลำโพงเบา ๆ วันนี้ฉันฟังเพลงบรรเลงของจากธีมของหนัง Pride and Prejudice -Thematic Pianos (ฉันเป็นสาวช่างฝันคนหนึ่งเลยนะ ฮ่า ๆ  )  ทำให้ฉันผ่อนคลายขึ้นมาเยอะเลย

ฉันหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน อ่านไปยิ้มไป หัวเราะคิก ๆ คัก ๆ อยู่คนเดียว  เหลือบมองเวลา เวรละ ตี 2 แล้วเหรอเนี่ย พรุ่งนี้มีงานต้องทำด้วยนะ
ฉันรีบวางหนังสือ ปิดไฟ เตรียมตัวนอน

ฉันนอนหลับตาในความมืด แต่สมองยังคิดอะไร ๆ ไปเรื่อย ๆ แล้วฉันก็คิดบางอย่างออก

ฉันว่า ฉันมีแผนแล้วละ  หึ หึ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s